Causal Factors and Consequence of Psychological Ownership of Teachers

Abstract

This study aimed to: 1) test the measurement model of work engagement, psychological ownership, job crafting, psychological empowerment, and organizational identification among civil servant teachers; 2) examine the fit of the causal relationship model of civil servant teachers’ psychological ownership with empirical data; 3) explore the conditions related to the psychological ownership of civil servant teachers and the guidelines for developing a training program to enhance teachers’ psychological ownership; and 4) investigate the effects of the training program to enhance teachers’ psychological ownership. This research employed a mixed-methods approach conducted in four phases. Phase 1 involved confirmatory factor analysis with a sample of 150 civil servant teachers from schools in the Lower Northern region. Data were collected using a five-point rating scale questionnaire. The results indicated that the measurement models demonstrated a good fit with the empirical data. Phase 2 employed structural equation modeling with a sample of 518 civil servant teachers from schools in the Upper Northern region. Data were collected using a five-point Likert-scale questionnaire. The findings revealed that the proposed causal relationship model was consistent with the empirical data, explaining 61.6% of the variance in psychological ownership and 56.4% of the variance in work engagement. Job crafting and organizational identification had significant positive direct effects on psychological ownership. In addition, job crafting, organizational identification, and psychological ownership had significant positive direct effects on work engagement at the .01 level. Psychological ownership also served as a mediating variable. Although psychological empowerment did not have a statistically significant direct effect on psychological ownership, it had a statistically significant positive direct effect on work engagement. Phase 3 employed qualitative research through in-depth interviews with 14 key informants, comprising school administrators, teachers, and academics or experts in psychology. Content analysis revealed that job crafting and organizational identification are significant factors influencing psychological ownership. Thus, the development of the training program to enhance teachers’ psychological ownership should emphasize enhancing job crafting and organizational identification. Phase 4 employed an experimental design with a sample of 14 teachers from a school in the Upper Northern region. The results showed that after the intervention and at the follow-up stage, teachers’ psychological ownership and work engagement significantly increased at the .01 level, with a continuous upward trend. Furthermore, psychological ownership had a significant effect on work engagement in the post-test phase.

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ทดสอบโมเดลการวัดของการยึดมั่นในงาน ความเป็นเจ้าของทางจิตใจ การจัดแจงในงาน การสร้างอำนาจทางจิตใจ และการระบุตัวตนต่อองค์การของข้าราชการครู 2) ทดสอบความสอดคล้องของโมเดลความสัมพันธ์เชิงเหตุและผลของความเป็นเจ้าของทางจิตใจของข้าราชการครูกับข้อมูลเชิงประจักษ์ 3) ศึกษาเงื่อนไขเกี่ยวกับความเป็นเจ้าของทางจิตใจของข้าราชการครู และแนวทางในการพัฒนาโปรแกรมฝึกอบรมความเป็นเจ้าของ ทางจิตใจของครู และ 4) ศึกษาผลของโปรแกรมการพัฒนาความเป็นเจ้าของทางจิตใจของครู โดยใช้กระบวนการวิจัยแบบผสานวิธี และออกแบบการวิจัยเป็น 4 ระยะ ดังนี้ การวิจัยระยะที่ 1 ใช้การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน กลุ่มตัวอย่างคือข้าราชการครู ในโรงเรียนขนาดใหญ่และใหญ่พิเศษในเขตพื้นที่ภาคเหนือตอนล่าง จำนวน 150 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือแบบสอบถามแบบประเมินค่า 5 ระดับ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน ผลการวิจัยพบว่า โมเดลการวัดมีความสอดคล้องกลมกลืนกับข้อมูล เชิงประจักษ์ การวิจัยระยะที่ 2 ใช้การวิเคราะห์โมเดลสมการโครงสร้าง กลุ่มตัวอย่างคือข้าราชการครู ในโรงเรียนขนาดใหญ่และใหญ่พิเศษในเขตพื้นที่ภาคเหนือตอนบน จำนวน 518 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือแบบสอบถามแบบประเมินค่า 5 ระดับ และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยโมเดลสมการโครงสร้าง ผลการวิจัยพบว่า โมเดลความสัมพันธ์เชิงเหตุและผลมีความสอดคล้องกับข้อมูล เชิงประจักษ์ โดยสามารถอธิบายความแปรปรวนของความเป็นเจ้าของทางจิตใจได้ร้อยละ 61.6 และความยึดมั่นในงานได้ร้อยละ 56.4 ทั้งนี้ การจัดแจงในงานและการระบุตัวตนต่อองค์การ มีอิทธิพลเชิงบวกต่อความเป็นเจ้าของทางจิตใจ และตัวแปรดังกล่าวร่วมกับความเป็นเจ้าของ ทางจิตใจมีอิทธิพลเชิงบวกต่อความยึดมั่นในงานอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 โดยความเป็นเจ้าของทางจิตใจทำหน้าที่เป็นตัวแปรคั่นกลาง ในขณะที่การสร้างอำนาจทางจิตใจ ไม่มีอิทธิพลทางตรงต่อความเป็นเจ้าของทางจิตใจอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ แต่มีอิทธิพลทางตรง เชิงบวกต่อการยึดมั่นในงานอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ การวิจัยระยะที่ 3 ใช้การวิจัยเชิงคุณภาพ โดยการสัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ คือ ครูผู้บริหารโรงเรียน ครูผู้สอน นักวิชาการหรือผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยา จำนวน 14 คน วิเคราะห์ข้อมูล เชิงเนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า การจัดแจงในงานและการระบุตัวตนต่อองค์การเป็นปัจจัยสำคัญของความเป็นเจ้าของทางจิตใจ ดังนั้นแนวทางการพัฒนาโปรแกรมฝึกอบรมความเป็นเจ้าของทางจิตใจของครูควรมุ่งเน้นการเสริมสร้างการจัดแจงในงานและการระบุตัวตนต่อองค์การ การวิจัยระยะที่ 4 ใช้การวิจัยเชิงทดลอง กลุ่มตัวอย่างคือครูในโรงเรียนขนาดใหญ่พิเศษแห่งหนึ่งในเขตภาคเหนือตอนบน จำนวน 14 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือแบบสอบถามและโปรแกรมการฝึกอบรม ผลการวิจัยพบว่า หลังการทดลองและระยะติดตามผล ครูมีคะแนน ความเป็นเจ้าของทางจิตใจและความยึดมั่นในงานสูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 โดยคะแนนมีแนวโน้มเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง และความเป็นเจ้าของทางจิตใจส่งผลต่อการยึดมั่น ในงานในระยะหลังการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ