Soft Skills Development Methods for Civil Engineer

Abstract

This research aimed to examine the importance of soft skills essential for civil engineers, as well as to identify appropriate approaches and development tools that align with organizational needs in the civil engineering field. A quantitative research method was employed using a questionnaire to collect data from 156 respondents, including civil engineers and related personnel from both public and private sectors. The data were analyzed using descriptive statistics, Chi-square tests, and one-way ANOVA. The findings revealed that the three most important soft skills were teamwork, communication, and work and time management, respectively. Among the ten development tools, self-learning was found to be the most frequently used, followed by training, project assignment, counseling, and coaching, while job enlargement and job enrichment were the least utilized. The Chi-square test results indicated a statistically significant relationship between the nine soft skills and the ten development tools suggesting that the nature of each skill strongly influences the choice of development methods. The ANOVA results further showed no statistically significant differences in soft skills based on organizational roles or work experience. These findings highlight that soft skills play a crucial role in enhancing the performance of civil engineers and provide useful guidance for curriculum design and professional development programs to strengthen workforce competencies in the construction industry.

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสำคัญของจรณะทักษะ (soft skills) ที่จำเป็นต่อวิศวกรโยธารวมทั้งแนวทางและเครื่องมือในการพัฒนาทักษะดังกล่าวให้สอดคล้องกับความต้องการขององค์กรในสาขาวิศวกรรมโยธา การวิจัยเป็นแบบเชิงปริมาณ ใช้แบบสอบถามเก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างจำนวน 156 คน ซึ่งประกอบด้วยวิศวกรโยธาและบุคลากรที่เกี่ยวข้องจากองค์กรภาครัฐและเอกชน ข้อมูลถูกวิเคราะห์ด้วยสถิติเชิงพรรณนา การทดสอบไคสแควร์ (Chi-square test) และการวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบหนึ่งทาง (One-way ANOVA) ผลการวิจัยพบว่า จรณะทักษะที่มีความสำคัญมากที่สุดสามลำดับแรก ได้แก่ การทำงานร่วมกันเป็นทีม การสื่อสาร และการบริหารจัดการงานและเวลา ตามลำดับ ส่วนเครื่องมือในการพัฒนาจรณะทักษะที่ได้รับการใช้มากที่สุดคือ การเรียนรู้ด้วยตนเอง รองลงมาคือ การฝึกอบรม การมอบหมายโครงการ การให้คำปรึกษา และการสอนงาน ขณะที่เครื่องมือที่มีการใช้น้อยที่สุดคือ การเพิ่มค่างานและการเพิ่มปริมาณงาน ผลการทดสอบไคสแควร์พบว่าจรณะทักษะทั้ง 9 ด้านมีความสัมพันธ์กับเครื่องมือพัฒนา 10 วิธีอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ p